Το άσπρο μπαλόνι / Badkonake sefid (1995)

Η μικρή Ραζιέ ζει σε φτωχό σπίτι και δεν της αρέσουν τα κοκαλιάρικα ψαράκια που της έχει πάρει η μητέρα της. Την ημέρα του εθνικού εορτασμού της χώρας, θα πάρει λεφτά κι επιτέλους μπορεί να αγοράσει ένα κανονικό ψαράκι που θα φαίνεται ότι χορεύει στο νερό. Όμως, διάφορα περιστατικά συμβαίνουν καθώς αυτή βρίσκεται στην αγορά και πολλοί είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν να της πάρουν τα χρήματα. Ένα επταχρονο κοριτσακι χανει τα χρηματα πηγαινοντας να αγορασει ενα χρυσοψαρο και γυρω απο αυτο στηνεται ενα ανθρωπινο και παραπονιαρικο «θριλερ». Τυπικο σινεμα των παιδιων και μια απο τις ταινιες που εγιναν σημα κατατεθεν του Ιρανικου κινηματογραφου. Δηλαδη μια τρυφερη ταινιουλα με απλοτητα, νεορεαλισμο, λιτη σκηνοθεσια που μιλαει κατευθειαν στην καρδια του θεατη (απο τον μετεπειτα δημιουργο του Κυκλου Τζαφαρ Παναχι) και μια συμπαθεστατη «ερμηνεια» απο την μικρη Αιντα. Μεσα απο την δραση εχουμε ενα μωσαϊκο χαρακτηρων αλλα και της σημερινης Περσιας. Ένα απλο ασημαντο περιστατικο αρκει για να δειχτει η δυσκολια της επιβιωσης ενος παιδιου στη μεγαλη πολη, η φτωχεια, η μοναξια, η αναγκη για ανθρωπια. Ίσως ενα πορτραιτο οχι τοσο σκληρο οσο η καθημερινη ζωη που αρχιζει καθως τελειωνει η ταινια και πιανει βροχη με τον μικρο μεταναστη στους δρομους. Πηρε μεταξυ αλλων και τη Χρυση Καμερα στις Καννες.