Ghostland / Το Κουκλόσπιτο του Τρόμου (2018)

Από τις ταινίες που δεν βασίζονται σε διήγημα του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ αλλά εμπνέονται από το σύμπαν που έχτισε επίπονα και επίμονα ο Αμερικανός πρωτομάστορας της φανταστικής φρίκης, το Κουκλόσπιτο του Τρόμου είναι σίγουρα το πιο καραμπινάτο lovecraftian δημιούργημα που έχουμε δει στο σινεμά ‒ μάλιστα, σε μια σκηνή εμφανίζεται κι ένας χαρακτήρας που στο μυαλό της ηρωίδας είναι ο Χ.Φ. Λάβκραφτ αυτοπροσώπως. Αυτό συμβαίνει γιατί η Μπεθ, αδελφή της Βέρα και κόρη της Πολίν, έχει μια εμμονή με τις ιστορίες τρόμου από την παιδική της ηλικία, σκαρώνει stories και φιλοδοξεί να γίνει συγγραφέας του είδους, αλλά σκιάζεται εντελώς ακόμα και στην ιδέα ενός τρομακτικού συμβάντος. Όπερ και εγένετο: το ίδιο βράδυ που η μάνα με τις δυο κόρες της μετακομίζουν στο μπαρόκ, παραμυθένιο σπίτι που κληρονόμησαν από τη θεία, ένας παρανοϊκός δολοφόνος που έχει ψύχωση με τις κούκλες (και το σπίτι είναι γεμάτο από δαύτες...) και ο συνεργός/βοηθός του εισβάλλουν και κυνηγούν τις γυναίκες για να τις βιάσουν και να τις σκοτώσουν. Οι σημαντικές συνδέσεις που επιχειρεί ο Πασκάλ Λοζιέ γίνονται με την ψευδαίσθηση ρεαλισμού σε ένα σύμπαν γεμάτο διόδια, πύλες που ανοίγουν με κόστος, αίμα, οδύνη και επώδυνη εμπλοκή.