Mia (2023)

Μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες της χρονιάς στην Ιταλία, όπου κ πυροδότησε μια μεγαλη δημόσια συζήτηση πάνω στα ζητήματα που θέτει κ τα προβλήματα που θίγει. Ρώμη, στις νότιες, πιο εργατικές συνοικίες της ιταλικής πρωτευουσας. Μια οικογένεια. Πατέρας (Edoardo Leo) μητέρα (Milena Mancini) κ η μοναχοκόρη τους (Greta Gaspari). Ένα όμορφο, συνηθισμένο κορίτσι, που ζει μια ανέμελη εφηβεία, μέσα σε μια αγαπημένη κ ισορροπημένη οικογένεια. Χωρίς πολυτέλειες, χωρίς στερήσεις, χωρίς υστερίες. Ξαφνικά μπαίνει στη ζωή της ένας αγαπητικός, «παλαιάς κοπής» (Riccardo Mandolin) Ένα χειριστικό, κτητικό, αρπακτικό. Κ τότε ξεκινά μια νέα φάση, ένας εφιάλτης, στην ιστορία αυτής της οικογένειας. Μία ταινία που μιλά για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν γονείς κ έφηβοι, όχι μόνο στη Ρώμη κ την Ιταλία, αλλά σε όλο το δυτικό κόσμο. Τα κοινωνικά δίκτυα, τον εθισμό κ την υπερέκθεση σε αυτά, την ευαισθησία κ την ευθραυστότητα της εφηβικής ψυχής, το χάσμα των γενεών, την ψυχολογική πίεση γονιών κ εφήβων, την αντιμετώπιση τους. Και τελικά που οδηγούνται τα πράγματα όταν τα όρια του ανθρώπινου πόνου καταρρέουν, μπροστά στην τραγωδία, σαν τραπουλοχαρτα. Η σκηνοθετική ματιά του Ivano de Matteo είναι πολιτική, με την καλή έννοια,οπως και σε όλες τις ταινίες του. Η πλοκή είναι σφικτή, με νεύρο, με σταδιακή μεταστροφή του κλίματος, της ψυχολογίας, της ψυχογραφιας των πρωταγωνιστών κ του περιγύρου τους. Η ταινία είναι γυρισμένη με την κάμερα στο χέρι, με κοφτά κοντινά πλάνα που δινουν το ρυθμό κ αντανακλούν τον ψυχισμό.