Monster Mash (2024)

Ο Κόμης Δράκουλας επιστρέφει για να διαπιστώσει ότι η κόρη του, Ελισάβετα, έχει απαχθεί. Βρίσκεται αιχμάλωτη στα χέρια του Δρ. Φρανκενστάιν, αλλά μέσα στη φυλακή αναπτύσσει φιλία με το βίαιο τέρας του, τον Μπόρις. Ο Δράκουλας ανακαλύπτει ότι ο Φρανκενστάιν χρησιμοποιεί τον Μπόρις για να συλλέγει μέρη από διάφορα άλλα πλάσματα – τη μούμια του Ραμσή, τον Αόρατο Άνθρωπο Χόλεϊ Γκρίφιν και τον λυκάνθρωπο Τσαρλς Κόνλιφ. Μαζί ενώνονται για να εντοπίσουν τον Φρανκενστάιν και να σώσουν την Ελισάβετα πριν ο επιστήμονας συνθέσει όλα αυτά τα μέρη σε ένα τεράστιο, φρικιαστικό πλάσμα.
Κριτική ταινίας:
Η The Asylum είναι μια εταιρεία χαμηλού προϋπολογισμού, δραστήρια από τις αρχές των 2000, γνωστή για την τεράστια παραγωγή της. Ξεχωρίζει για τα Mockbusters – ταινίες που μιμούνται τίτλους μεγάλων θεατρικών κυκλοφοριών – αλλά και για τις σειρές της με καταστροφή και τέρατα, ειδικά τα φονικά καρχαριο-θρίλερ όπως οι Mega Shark και Multi-Headed Shark, καθώς και η ταινία-φαινόμενο Sharknado (2013) και τα sequels της.
Η Universal Studios γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τα monster movies της δεκαετίας του ’30 και ’40. Ψάχνοντας για κάτι καινούργιο, δημιούργησαν τα Frankenstein Meets the Wolf Man (1943), ακολουθούμενα από τα House of Frankenstein (1944), House of Dracula (1945) και την κωμωδία Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948). Από τότε, οι συνεργασίες τεράτων συνεχίστηκαν με διάφορες παραλλαγές: από το Dracula vs. Frankenstein (1971) και το The Monster Squad (1987), μέχρι το Van Helsing (2004) και τη σειρά Penny Dreadful (2014-2016). Για κωμικό αποτέλεσμα, υπήρξαν οι μεξικάνικες ταινίες Castle of the Monsters (1957) και Frankenstein, The Vampire and Co (1961), η παιδική ταινία μαριονετών Mad Monster Party? (1967) και το σύγχρονο Hotel Transylvania (2012) και τα sequels της.
Η The Asylum είχε ασχοληθεί και παλιότερα με μεμονωμένες ταινίες τεράτων, όπως το Frankenstein Reborn (2005) και το Dracula: The Original Living Vampire (2022), αλλά το Monster Mash αποτελεί κάτι νέο. Είναι σαφώς μια πιο επιτυχημένη απόπειρα crossover σε σύγκριση με τα προηγούμενα πειράματα της εταιρείας, όπως το προβληματικό Avengers Grimm (2015) και τα sequels του, που προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα «Marvel-style» team-up με χαρακτήρες παραμυθιών.